Je komt er niet zomaar in…

Je komt de Verenigde Staten niet zo maar in. Dat is me ondertussen wel duidelijk. Na de aanslagen van 2001 zijn de controles streng.

Om naar de VS te mogen reizen moet je eerst een uitgebreid formulier invullen. Zelfs de namen van mijn ouders, mijn inkomen en de naam van mijn oma moest ik invullen op het formulier. En natuurlijk ook de data waarop je al eerder in de VS was. En of je ook naar andere landen reisde, hoe vaak en welke landen dat dan waren.  Voor een ‘gewone’ vakantieganger is daarmee de kous wel af, voor een journalist niet.

I-visum

Die heeft namelijk een zogenoemd i-visum nodig om in de VS te verblijven. Tenminste, als hij artikelen wil schrijven over de dingen die hij tijdens de reis ziet. Of je een paar dagen of een jaar in het land verblijft maakt niet uit. Een i-visum is vereist. Dat visum moet ik aanvragen via en afhalen bij het Amerikaanse consulaat in Amsterdam. Daarvoor is een telefonische afspraak noodzakelijk. Dat kost geld. Zodra de Amerikaanse medewerkers van het consulaat de telefoon opnemen is hun eerste vraag: ‘wat is uw creditcard nummer.’ Want het maken van een afspraak alleen, en niet meer dan dat, kost je 15 euro…

Bewakers

In Amsterdam staat me een volgende verrassing te wachten. Bij het consulaat, staat een rij voor het hek. Een bewaker kijkt of mijn naam op de lijst staat en laat me op het binnenterrein. Daar vraagt hij mij en de andere wachtenden om mijn telefoon uit te doen en de batterij uit de telefoon te halen. Daarna mag ik langs twee andere bewakers die naar mijn paspoort vragen, de ingevulde visumaanvraag willen zien, en de enveloppe. Op die gefrankeerde enveloppe staat mijn naam en adres. Daarmee sturen ze straks namelijk mijn paspoort naar huis op.

Loketten

Nadat ik door een metaaldetector ben geweest, mijn sleutels heb achter gelaten en een nummer heb meegekregen, mag ik naar binnen. In het oude consulaat, dat momenteel een verbouwing ondergaat, zitten nog meer visum-aanvragers te wachten. Op bankjes met de neus naar de uitgang. Ze worden met een camera, en door flinke bewaker in de gaten gehouden. Achter in de kamer, zijn vier loketten. Ik zit er dus met de rug naar toe. Boven de deur hangt roept een digitale teller nummers af. Eenmaal aan de beurt, mag ik naar loket een. Die neemt mijn aanvraag aan, neemt al mijn vingerafdrukken af, vraagt welk visum ik wil en verzoekt me af te rekenen. Dit media-visum kost me namelijk 115 euro. Daarna mag ik weer gaan zitten. Een uur later mag ik wederom naar een loket. Mag ik weer mijn vingers laten zien en moet een paar vragen over mijn reis beantwoorden. Daarna mag ik gaan.

Vijf jaar

Twee dagen later ligt het visum in de bus. Ik mag nu vijf jaar in de Verenigde Staten werken.

Delen via:
Stuur mij maandelijks Mechaman bedrijfsnieuws
E-mail:
Gertjan Zevenbergen

Over Gertjan Zevenbergen

Gertjan Zevenbergen (1969) is geboren in Zuidland (ZH) op een gemengd bedrijf met melkvee en akkerbouw. Na de Agrarische Hogeschool ging hij aan de slag als redacteur melkvee bij het vakblad OOGST, waar hij ook de mechanisatie voor zijn rekening nam. Vanaf 2002 is hij hoofdredacteur van LandbouwMechanisatie, Veehouderij Techniek en Tuin en Park Techniek.

Reacties zijn gesloten.