Auteur Archief: Eline ter Haar

21 – 24 februari

Met een groep van 16 zijn we het Amazonegebied ingetrokken. De reis naar de lodge was heel bijzonder. We zagen hoe de verschillend gekleurde wateren van twee rivieren elkaar ontmoetten, hoeveel verkeer de rivier over gaat en hoe afwisselend en groots dit gebied is. Heel indrukwekkend en nauwelijks te beschrijven.

Vanuit de lodge hebben we diverse excursies gemaakt en de mooiste en meest onbegaanbare wegen begaan. Onze gidsen waren geweldig en omdat er veel water was gevallen, konden we helemaal diep de Amazone in. Met messen werden takken weggehakt en we moesten zelfs uitstappen om de boot over boomstammen te krijgen. Een echt avondtuur waar volop van is genoten. We hebben veel uitleg gekregen over het regenwoud, de gevaren, de planten en hoe je een beetje kunt overleven. Dat je veel dingen proefondervindelijk moet meemaken blijkt wel toen we midden in een mierennest stonden en deze actieve diertjes inderdaad na 15 seconden fanatiek begonnen te bijten.

Onze gidsen ontdekten een luiaard hoog in de boom en even later klommen ze er zelf in om het diertje te halen. Nadat we het diertje goed bekeken hadden, klom het onverstoorbaar langzaam de boom weer in.

Natuurlijk hebben we ook gevist. Tussen de dolfijnen op jacht naar piranha’s. Harrie en Willy Bartels hebben beide maar liefst 6 van deze vissen gevangen die later als extraatje tijdens het diner werden geserveerd.

De rondwandeling door de jungle en het regenwoud gaf een goede indruk hoe dichtbegroeid alles is en hoe groot de bomen zijn. Enorme palmen, varens en andere planten groeiden hier. De wandeling werd zwaar door het warme weer en de enrom hoge luchtvochtigheid. Daar zijn we niet aan gewend, maar  gelukkig wist de gids telkens wel weer iets nieuws te vertellen waardoor we op adem konden komen.

Wanneer we weer thuis zijn zullen we een aantal foto’s op de site plaatsen zodat je een goede indruk krijgt van het Amazonegebied.

Tot later, we gaan nu de tropische regenbui in Manaus trotseren.

20 februari

Goed bericht. De groep naar Nederland is aangekomen en probeert weer te wennen aan de kou. Wij proberen ook weer te wennen aan het nieuwe klimaat. Het is hier warm, ruim 30 graden, en zeer vochtig. We hebben vandaag de stad Manaus bekeken. Een stad met ruim 1,2 miljoen inwoners dat vroeger ongekend rijk is geworden aan rubber. Nu zie je alleen nog een paar rubberen souveniertjes en is er van de rijkdom niet veel meer over.

Toch zijn er een paar schitterende gebouwen bewaard gebleven waaronder het theater. De constructie is door Eiffel bedacht en alle materialen zijn uit Europa gehaald. En dat al onstreeks 1890. De bewaakster loopt met ons mee en begint spontaan met het geven van uitleg. Ze doet het om een heel leuke manier en weet ons bijzonder te boeien. Zo had dit gebouw als eerste in heel Brazilië electriciteit en de lampen komen uit Italië. Even later krijgen we sloffen aan om de houten dansvloer te beschermen.

Door naar de haven en de overdekte markt. Eindelijk is er gelegenheid om wat souveniers te kopen. Er wordt volop gedemonstreerd door de verkopers en de (gif)pijlen schieten om je oren, kikkergeluiden en samba’s maken de gezelligheid compleet. En het werkt. Afgeladen met diverse spullen wandelen we verder door de stad. Even tijd voor een terrasje en een hapje eten. Heerlijk genieten van alle drukte om ons heen vanaf een warm terrasje. Wat wil je meer?

Terug naar het hotel zijn Joop en Eline ‘even’ een flesje wijn gaan halen voor de komende dagen dat we in de Amazone zitten. De rij voor de kassa was meer dan 50, dus zonder wijn terug naar het hotel om de groep mee te nemen naar een typisch Braziliaans restaurant. We bestellen vis en vlees en de enorme vis maakt flinke indruk en de ober deelt ons plezier en even later zijn we samen de lading borden aan het afruimen.

Morgen is het vroeg op. We worden op tijd opgehaald en moeten 3 uur varen/rijden/varen om bij de Juma Lodge te komen. Dit resort ligt werkelijk in het oerwoud en tot vrijdag zijn we afgesloten van telefoon en internet. Dan kunnen we ook geen blog bijhouden, maar we doen uiteraard ons best vrijdag zoveel mogelijk foto’s op de blog te zetten.

Tot later!

19 februari

De laatste dag in Brazilië voor een deel van de groep. Iedereen had de koffers gepakt en de stemming van gisteravond zat er nog goed in. Het alaaf klonk alweer vroeg door de bus. Vandaag hebben we een uitgebreide stadstoer door Sao Paulo gemaakt. Een rit met grote tegenstrijdigheden in een stad met zo’n 22 miljoen inwoners. Het was rustig. Gisteren was hier de grote carnavalsparade die niet veel onder doet voor die van Rio. Daardoor konden we heel veel zien. De gids vertelde enthousiast over de stad waar hij jaren had gewoond. En de chauffeur manoevreerde zijn bus door de nauwe steegjes.

Het afscheidsdiner was geweldig. Alle luxe en heel veel apart eten. Ze bleven maar komen met vlees en met een doorsnede van een rund konden we aangeven welk vlees we wilden. Het was overheerlijk en nog even afkicken van de vele soorten vers fruit en warm ananas. Jan Geertzema heeft wel een complete ananas opgegeten en meer van de groep verkozen dit boven de overzoete toetjes.

Tegen de avond kwamen we aan op de luchthaven en belandden gelijk in alle hectiek. Erik Duinkerken moest als eerste vliegen naar Curitiba. Hij gaat nog een weekje naar familie in Castrolanda.

De KLM vlucht bleek ruim 3 uur vertraging te hebben waardoor de groep naar Manaus eerst ging inchecken. Na het afscheid nemen vlogen om 21 uur 16 personen naar Manaus en is uiteindelijk de groep naar Nederland na middernacht vertrokken.

19 februari

De groep die naar Nederland vliegt, is helaas met een vertraging van ruim 3 uur vertrokken. Vluchtnummer KL792 Sao Paulo naar Amsterdam.

De groep die door is gevlogen naar het Amazonegebied is goed aangekomen in Manaus. We staan nu op het punt de stad in te trekken. Morgen gaan we diep de Amazone in voor enkele dagen en hebben dan geen internet of telefoon.

De site wordt vanavond nog bijgewerkt met foto´s van de stadstour door Sao Paulo. Vrijdag de update van het verblijf in de Juma Lodge midden in het Amazonegebied.

18 februari

Vandaag zijn we naar Holambra geweest, een Nederlandse kolonie die in die1948 is opgericht. Ze hebben het niet zo makkelijk heeft gehad en zijn nog steeds de schuld uit het verleden aan het afbetalen is. Een heldere uitleg werd gegeven van het familiebedrijf van Schoenmaker Terra Viva. Ze telen diverse gewassen en in deze regio geen genetisch gemanipuleerd materiaal.

Het is het meest bekende bloemengebied van het land en met dit warme weer is het dan ook een mooie uitdaging landgenoten in kassen te bezoeken. Eerst kregen we een rondleiding bij een potchrysantenkweker en daarna een kijkje nemen bij de Gerbera’s. Brazilië is bezig om inheemse bossen weer opnieuw aan te planten. Een project dan oa door de Rabobank en pensioenfondsen wordt gestimuleerd. Een Nederlandse bomenkweker is hierop ingesprongen en kan ruim 120 soorten leveren. Om de zaden te krijgen moet hij soms het halve land door. Een interessant verhaal. De tuin is schitterend door alle bomen die hij heeft gepoot die niet verkocht konden worden. En de zelfgemaakte ranja en koekjes gingen er ook wel in.

De lunch bij de Nederlandse club zorgde voor veel aanspraak. Het is leuk dat iedereen zo makkelijk met elkaar praat. In het museum werden veel oude herinneringen opgehaald en ook hier waren weer oud Hollanders aanwezig om nadere toelichting te geven of om wederzijdse kennissen te ontdekken.

Uiteraard moesten we ook even naar de windmolen, die heel mooi is.

De middag sloten we af bij een distilleerderij waar de bekende Cachaça wordt gemaakt. Een drank met zo’n 40% alcohol. We hebben er deze reis al eerder ervaring mee gemaakt als verkoelend drankje met veel ijs, suiker en limoen. Je moet ervan houden.  De boomgaard was indrukwekkend. Veel fruit kenden we niet. Helaas was nog niet alles rijp, maar een mango zo van de boom is toch wel veel lekkerder dan wij ze kennen. We ontdekten dat ze hier op het vuur hun koffie maakten en even later werden er verse potten koffie gezet en hebben onder luid gezang ‘koffie, koffie….’.

Het carnaval is losgebarsten, maar het blijkt dat de optochten en straatcarnavals niet overal worden gehouden en de ene stad beter is dan de andere. Onze gids en chauffeur hadden blijkbaar zin in een goed carnaval, want we moesten ruim een half uur rijden. En…het was de moeite waard! Schitterend om dit feest te vieren in een jurkje tussen allemaal enthousiaste mensen. We stonden pal voor een groot podium met live muziek en opeens hoorden we de presentator de ‘Holandaise’ van harte welkom heten. Alaaf! Onze avond kon niet meer stuk en bijna alle Hollanders waren aan het dansen met elkaar en heel veel Brazilianen. Een klein buitje koelde ons weer even af zodat we daarna weer fris verder konden. Om 12 uur begon de optocht.

Iedere buurt liep mee. De een nog gekker dan de ander en omdat we uit Nederland kwamen mocht onze cameraman midden in de optocht filmen. Natuurlijk waren de schaars geklede salsa danseresseen een bezienswaardigheid en die heeft hij zeker goed vastgelegd want ze kwamen speciaal voor ons deze dans laten zien. Alaaf, alaaf, alaaf!

17 februari

Vandaag op bezoek geweest bij Case combines in Sorocaba. Een schitterende fabriek van 30 jaar die 2 jaar geleden compleet herbouwd is door CNH nadat de Fiat groep deze 10 jaar geleden na aankoop had gesloten. De ontvangst was heel gastvrij met verse koffie en heerlijke hapjes. En er werden gelijk al veel vragen gesteld. Daarna kregen we een rondleiding door de 160.000 m2 fabriek met headsets zodat het voor iedereen goed te volgen is. Nu werden de Case modellen 8120, 7120, 2566 en  NH CR9060 gebouwd, maar dit jaar komen daar nog 2 modellen bij. De verschillen tussen Case en NH zijn niet groot. Case heeft meer elektronica en is ongeveer 20% duurder. Het frame is doorgaans gelast, maar er zijn nog boeren hier die de voorkeur aan geschroefd geven zodat ook deze nog worden gemaakt. De markt is sterk groeiend. In 2011 hebben ze 1.000 combines geproduceerd, voor dit jaar zijn er al 1.500 besteld. Hiervan neemt NH 70% voor haar rekening.

Na de combines een kijkje in het onderdelencentrum waar we helaas niet mochten fotograferen. Heel indrukwekkend, zeer uitgebreid met 300.000 verschillende artikelen.

’s Middags werden we zeer gastvrij ontvangen door John Deere in Campinas waar we een uitgebreide rondleiding door het onderdelencentrum geven. Logisch dat ieder merk ons dit wil laten zien, want het is zeer belangrijk. John Deere eist dat de dealer onderdelen op voorraad heeft om zo een korte aanlevertijd te kunnen garanderen. Kan een dealer niet leveren, krijgen ze strafpunten en kunnen ze een lagere ranking van John Deere krijgen.
Ze zitten direct naast de luchthaven wat super handig is. Ca 50 verschillende transporteurs, die ieder hun specialisme of gebied hebben, hebben een eigen shipping gedeelte. Er wordt met de dealer overlegd welke vorm van transport gedaan wordt en wie de transportkosten draagt. Het komt wel eens voor dat een onderdeel direct verstuurd moet worden met het vliegtuig en dit is niet goedkoop in Brazilië. Een prijs van R$ 5000 (omgerekend 2200 euro) is heel normaal voor een luchttransport.

Momenteel zijn er bijna 200.000 artikelen opgeslagen, maar men verwacht dat dit binnen 4 jaar het dubbele is. Tevens zijn ze bezig om 5 vestigingen in het land op te zetten zodat ze nog sneller kunnen leveren. Te beginnen in de Mato Grosso en nadat we daar enkele dagen hebben rondgereden en weten hoe slecht de wegen zijn, lijkt ons dat geen verkeerde keuze.

Het carnaval is hier begonnen en het leven ligt bijna stil. Dat het leeft is ons wel duidelijk. Je viert het of niet. En als je het viert doe je het goed. Onze chauffeur bracht ons naar het centrum om een hapje te eten. Dat werd een complete chaos. Iedereen kreeg een nummertje, maar niemand die daar Engels sprak, dus met de nodige humor werd het geserveerd. Even later gaf de chauffeur een Salsa les en kwamen diverse serveersters laten zien hoe het moest. Daarna hebben we de polonaise ingezet. Ook andere bezoekers mengden zich in het spontane dansfestijn. Bij het zwembad is de avond met zo’n 25 graden heerlijk afgesloten.

Het lukt nu niet om de foto’s bij de blog te zetten want we moeten ons opmaken voor het straatcarnaval (18 feb).

16 februari

Vandaag een echte reisdag waarin we ruim 2.000 km moeten afleggen. Onderweg voor Cuiaba hadden we een stop bij fokbedrijf IMA. Deze fokt de traditionele Braziliaanse stieren Nelore en een nieuw ras de Brahman. Beide indrukwekkende  en sobere dieren die de zomerse hitte van ruim 40 graden goed kunnen verdragen en zich goed houden op de savannes. Het bedrijf ligt schitterende en heeft een stuk Amazone, Pantanal en Savanne wat samen goed is voor 1.000 ha waarop 1.000 stuks vee voor de fokkerij en embryotransplantatie wordt gehouden. Het doel is om een ras te kweken middels genetische manipulatie die geen horens meer heeft. Het is namelijk verboden om de Nelore te onthoornen, maar met gen.manipulatie mag dat wel. Daarnaast zijn ze bezig een beter melkveeras te krijgen. De Nelore geeft slechts 4-8 liter per dag terwijl de eerste kruisingen van Brahman en Holstein onder dezelfde omstandigheden 20 liter per dag geven.
Het sperma van de topstieren is niet goedkoop met zo’n 1.000 usd per rietje.
Aan het eind van de weg wilde de bus draaien en kwam deze in het moeras vast te zitten. Er was geen drukken meer aan, daar moest een trekker aan te pas komen. We werden heel gastvrij rondgeleid en veel vragen werden gesteld. Speciaal voor ons waren twee muildieren gezadeld die de koeien keurig in een hoek hadden gedreven. Vanwege het uithoudingsvermogen gebruiken ze liever muildieren dan paarden. Het andere bedrijf ligt 600 km verderop en heeft 5.000 fokkoeien en stieren. Aan het eind stond een geweldige lunch klaar en veel te laat vertrokken we naar het vliegveld voor onze vlucht naar Sao Paulo. We waren uiteindelijk nog mooi op tijd en kregen alle hulp bij het inchecken.

De rit van Sao Paulo naar Sorocaba was indrukwekkend. Veel sloppenwijken zijn vervangen door hoge onplezierig aandoende flats. Onderweg passeerden we de enorme tribunes waar morgen het carnaval losbarst. En nu, kort na middernacht in het hotel, wordt er nog flink geoefend. Straten zijn afgesloten en vanaf morgen ligt het meeste openbare leven stil.