{"id":97936,"date":"2026-07-23T07:45:00","date_gmt":"2026-07-23T05:45:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/?p=97936"},"modified":"2026-07-14T14:02:47","modified_gmt":"2026-07-14T12:02:47","slug":"grote-westerse-fabrikanten-mogen-zich-best-zorgen-maken","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/artikel\/20260723\/grote-westerse-fabrikanten-mogen-zich-best-zorgen-maken\/","title":{"rendered":"\u2018Grote westerse fabrikanten mogen zich best zorgen maken\u2019"},"content":{"rendered":"

HuizingHarvest ondersteunt wereldwijd boeren en fabrikanten bij het testen, in gebruik stellen en optimaliseren van landbouwmachines. Eigenaar Nico Huizing vindt dat fabrikanten hun machines wel iets eenvoudiger mogen maken. <\/p><\/div>\n\n\n

De \u2018verboden te fotograferen\u2019- sticker op de deur lijkt wat overdreven. In de werkplaats in Emmen (Dr.) staan alleen een Massey Ferguson en een John Deere uit de jaren zeventig geparkeerd. Maar dat is wel eens anders. Als HuizingHarvest een serie trekkers moet voorzien van een update bijvoorbeeld. Of als het bedrijf een prototype van een landbouwmachinefabrikant moet aanpassen. Het bedrijf dat Nico Huizing in 2009 startte, test nieuwe landbouwmachines, stelt ze in het werk en leert chauffeurs ermee werken. Niet alleen in Nederland, maar over de hele wereld. Huizing heeft die reislust en de liefde voor techniek niet van een vreemde. Zijn vader, akkerbouwer in Nieuw-Weerdinge (Dr.), koos ervoor een bos te planten rondom zijn bedrijf en ging voor Cebeco in Rusland Agrifac-machines verkopen. Huizing zelf vertrok na zijn werk als planner bij een loonbedrijf ook naar Rusland om daar voor het Nederlandse Matrix zestig Agrifac-bietenrooiers in het werk te stellen. \u201cIk was 24 en kwam in Siberi\u00eb terecht. Ik kende geen woord Russisch en niemand sprak Engels. En ze namen niets aan van iemand onder de 50. Tot ze merkten dat ik wel iets van de machines begreep.\u201d<\/p>\n\n\n\n

U doet dat werk nog steeds. Ook voor grote fabrikanten. Waarom doen ze dat niet zelf?<\/h2>\n\n\n\n

\u201cDaar hebben ze de mensen en de kennis niet voor. Ik verbaas me er niet meer over. In 2010 ontmoette ik de CEO van John Deere in Rusland. Hij had er 400 maaidorsers verkocht en moest ze in het werk stellen. In mijn eentje kon ik dat werk niet aan. Omdat ik bemiddelde voor personeel belde ik een paar jongens die in Australi\u00eb aan het dorsen waren. Zij wilden wel een paar maanden in Rusland werken. In mei begonnen we in Krasnodar bij de Zwarte Zee en in augustus waren we klaar. In Siberi\u00eb. Nu voeren we bijvoorbeeld ook software-updates of ombouwacties uit voor grote fabrikanten. Soms in onze werkplaats, soms bij dealers, soms in havens waar de machines aankomen. Dat is goedkoper dan het transport uitstellen. We hebben toegang tot alle documentatie, maar we zullen geen storingen in het veld oplossen. We willen de dealer niet dwars te zitten. We kiezen alleen voor speciale projecten en test- en validatiewerk.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Wat houdt dat in?<\/h2>\n\n\n\n

\u201cDat we nieuwe machines twee jaar voor de introductie al in het veld hebben getest. We werken veel voor Franse fabrikanten, zoals Claas. Elk uur overwerk is in Frankrijk een probleem. Daardoor kun je een machine niet goed testen. Wij zijn flexibeler en niet gekleurd of betrokken bij de ontwikkeling van de machine. Daardoor kunnen we aangeven waar het technisch aan mankeert, zonder een collega tegen het zere been te schoppen of verzeild te raken in politieke spelletjes.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Daarnaast helpt u grote akkerbouwbedrijven in het oosten van Europa, Afrika, het Midden-Oosten en Azi\u00eb bij het verbeteren van hun werkwijze. Wat doen ze verkeerd?<\/h2>\n\n\n\n

\u201cDingen die wij met de paplepel ingegoten krijgen, zijn de medewerkers van die grote bedrijven vreemd. Doorsmeren bijvoorbeeld. Ze rijden door tot er iets kapot gaat. Omdat de onderdelenvoorziening niet zo goed is, staat een machine zomaar drie dagen stil. We leren medewerkers hoe ze preventief machines moeten onderhouden. We helpen het brandstofverbruik, de onderhoudskosten en de verliezen te verlagen. Negen van de tien keer ligt het overigens niet aan de machine, maar aan de chauffeur of aan de organisatie van het werk. Maaidorsers tegelijk een perceel in laten rijden om achter elkaar aan te laten dorsen, is een recept voor chaos. Elke maaidorser moet dan op hetzelfde moment lossen waardoor er geen overlaadwagen beschikbaar is. Daarom delen we een perceel op. En we leren ze om rijdend te lossen. Ook analyseren we de verliezen. Vier procent graanverlies op een bedrijf van anderhalf miljoen hectare is veel geld en gemakkelijk te optimaliseren. Soms kom je dingen tegen die je niet verwacht. Zo had een bedrijf in Rusland graan met vijf procent tarra. Dat lag niet aan de maaidorsers maar aan de manier waarop de medewerkers het monster namen: langs de zijkanten van de wagen, zodat er veel kaf en stro in het monster terecht kwam. Het voordeel staken zij in hun eigen zak. Iedereen deelde daarin mee.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Nog steeds reist Huizing de wereld rond. Hij bezoekt met grote regelmaat de Huizing-Harvest-vestiging in Australi\u00eb, nieuwe projecten en nieuwe klanten, zoals onlangs in Soedan. Hij is net terug van een bezoek aan Agritechnica Asia, in Bangkok, waar hij zich verbaasde over een Chinese landbouwrobot. \u201cEen 90 pk-robot op rupsen met een driepuntshef en vier dubbelwerkende ventielen. Hij kost 36.000 euro. Westerse fabrikanten mogen zich daar best zorgen over maken. Want welke grote fabrikant investeert echt in robotisering? In China zijn ze volop bezig.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Welke raad wilt u fabrikanten meegeven?<\/h2>\n\n\n\n

\u201cMaak machines eenvoudiger. Onze 64 pk Massey Ferguson 87-maaidorser had een werkbreedte van 3 meter en woog 3,5 ton. Een Claas Lexion is drie keer zo breed, heeft tien keer zoveel vermogen, is zes keer zo zwaar en kost acht keer zoveel. Dat is geen goede ontwikkeling. En voor wie ontwikkelen fabrikanten al die automatisering? Tachtig procent van de maaidorsers in Australi\u00eb wordt ermee verkocht, maar slechts tien procent gebruikt die techniek \u2013 in Afrika en het Midden-Oosten al helemaal niet. Het netwerk om deze complexe machines te ondersteunen, ontbreekt. Klanten in Australi\u00eb wonen soms zo afgelegen, dat er niemand meer komt voor service en onderhoud. De concentratie van dealers heeft zich nog niet bewezen. Grote dealers zijn vaak weinig flexibel. Daar liggen voor ons dan weer kansen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

<\/div>

Curriculum Vitae<\/h3>

Nico Huizing wordt in 1979 geboren op een akkerbouwbedrijf in Nieuw-Weerdinge (Dr.). Na zijn studie aan de Hogere Landbouwschool in Dronten gaat hij in 2003 aan het werk als planner bij loonbedrijf Karelse in Zeewolde (Fl.). Daar krijgt hij ook de werkplaats onder zijn hoede. Na drie jaar treedt hij in dienst van Matrix, een dealerbedrijf dat onder meer John Deere- en Agrifac-machines verkoopt in Rusland. Hij werkt er tot 2008. In dat jaar richt hij HuizingHarvest op, waarvan hij nog steeds eigenaar en directeur is.<\/p><\/div><\/div><\/section>\n\n\n\n

<\/div>
<\/div>

<\/p><\/div><\/div><\/section>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

HuizingHarvest ondersteunt wereldwijd boeren en fabrikanten bij het testen, in gebruik stellen en optimaliseren van landbouwmachines. Eigenaar Nico Huizing vindt dat fabrikanten hun machines wel iets eenvoudiger mogen maken.<\/p>\n","protected":false},"author":4033,"featured_media":97937,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"wds_primary_category":698,"wds_primary_post_tag":0,"wds_primary_dossier":0,"wds_primary_artikel_type":0,"footnotes":""},"categories":[698],"tags":[358],"dossier":[880],"artikel_type":[27],"class_list":["post-97936","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-achtergrond","tag-huizingharvest","dossier-zomertour-2026","artikel_type-artikelen"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/97936","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4033"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=97936"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/97936\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":97940,"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/97936\/revisions\/97940"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/media\/97937"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=97936"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=97936"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=97936"},{"taxonomy":"dossier","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/dossier?post=97936"},{"taxonomy":"artikel_type","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mechaman.nl\/landbouwmechanisatie\/wp-json\/wp\/v2\/artikel_type?post=97936"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}