Vorig jaar hoorde ik een jonge loonwerker zeggen dat hij een paar dagen niet had kunnen ploegen omdat zijn gps-systeem op de trekker het niet deed. Ik was destijds verwonderd over die uitspraak, maar ik moest er vanochtend wel aan denken tijdens mijn autorit van huis naar de redactie.
Net voordat ik in de auto stapte, viel namelijk mijn mobiele telefoon uit. Het scherm bleef zwart. De rit van huis naar de redactie duurde daardoor voor mijn gevoel langer dan normaal. De auto is de plaats waar ik nog even iemand kan bellen of naar een podcast kan luisteren. Voor dat alles gebruik ik mijn mobiele telefoon. Langzaam bekroop me een gevoel van ongemak. Hoe moest ik iemand op de hoogte brengen als ik onverhoopt met pech langs de weg zou komen te staan? Om dat allemaal een seconde later weer te relativeren met: ‘We hebben ons vroeger toch ook kunnen redden zonder dat ding?’. Dat neemt niet weg dat we steeds afhankelijker worden van techniek. Want wiens zaai- of pootmachine heeft er nog markeurs? Wie gebruikt er nog vlaggetjes of paaltjes tijdens het kunstmeststrooien of spuiten? Wie bewaart de aardappelen nog zonder de hulp van een bewaarcomputer? Hoe meer techniek we om ons heen hebben, hoe meer we er – logischerwijs – ook op vertrouwen. Maar als die geavanceerde techniek even niet werkt, zijn we onthand. In de woelige wereld waarin we tegenwoordig leven, zou het wel eens verstandig kunnen zijn om na te gaan hoe we ons werk kunnen doen zonder die techniek. Als gps-systemen dagenlang uit de lucht zijn of verstoord worden bijvoorbeeld. Of als er geen internet of 4G-netwerk beschikbaar is. Of erger nog – als we zonder elektriciteit of diesel komen te zitten. Met een paard aan het werk zit er voor de meesten van ons ook niet meer in… O ja, mijn telefoon doet het intussen weer. Ik kan weer bellen. Dat dan weer wel.
