Jaren geleden kocht ik een drone. Ik wilde er foto’s en filmpjes mee maken. En dat ging redelijk. De foto’s waren van slechte kwaliteit, maar de filmpjes bleken spectaculair. Om de best hoge investering te verantwoorden, wilde ik met het apparaat ook gewassen inspecteren.
Ik zou de foto’s inlezen in computersoftware, zodat er meer gewasdata beschikbaar kwamen, zonder dat ik daarvoor door het gewas hoefde te lopen. Dat leek me handig. Maar het pakte anders uit. Elke keer als ik de drone wilde gebruiken, moesten de inmiddels leeggelopen batterijen weer opgeladen worden. En waren die eindelijk vol, dan gaf de drone aan dat er ook nieuwe software geladen moest worden. Uiteindelijk kostten die randzaken zoveel tijd dat je net zo goed zelf door het perceel kon lopen. Het apparaat ligt ongebruikt in de kast. Intussen schrijdt de techniek voort – of liever: die snelt voort. Fabrikanten bouwen drones die als primaire taak gewassen scannen. En niet alleen dat. Met drones, die ergens tussen 10.000 en 30.000 euro kosten, kun je groenbemester of slakkenkorrels strooien en bespuitingen uitvoeren. Hoewel dat laatste in veel grote akkerbouwlanden al interessante resultaten oplevert, houdt regelgeving het gebruik van de spuitdrone in Europa nog tegen. Het lijkt te veel op vliegtuigspuiten. Maar als de apparaten en hun spuitbeeld verbeteren, zou het me niet verbazen als de regelgever toch een keer overstag gaat. Om te voorkomen dat het apparaat ongebruikt op een stelling blijft liggen, lijkt het me goed dat fabrikanten tegelijkertijd de capaciteit van de machines vergroten. Door de kleine accu’s en dito zaad- of spuittank ligt die immers ruim onder die van een veldspuit of kunstmeststrooier. Wordt dat niet verholpen, dan blijft een drone een gadget, ofwel een relatief duur stuk gereedschap voor gebruik in noodsituaties: als het te nat is om met de trekker het land in te gaan.
