Het hart van trouwe John Deere-liefhebbers zal de afgelopen tijd sneller zijn gaan kloppen. Net als dat van mij. De fabrikant kondigde de 8R 540 aan als de sterkste wieltrekker van het moment. En dat klopt. Er is vooralsnog geen conventionele wieltrekker – eentje met grotere achter- dan voorwielen – sterker dan deze.
Tijdens een proefrit in Duitsland imponeerden de brute kracht, de afmetingen en de techniek van deze trekker. Natuurlijk, je kunt altijd kanttekeningen plaatsen over schermpjes of onderhoudsintervallen. Maar waar ik het meest van schrok, was het prijskaartje van de trekker. Kaal kost hij zo’n 600.000 euro. Wie kiest voor een rijk uitgeruste rupsversie, betaalt bijna een miljoen. Ik weet dat het flauw is om slechts een fabrikant hierop aan te spreken. De prijzen van de landbouwmachines van vrijwel alle fabrikanten zijn de afgelopen jaren flink gestegen door hogere personeels-, productie- en transportkosten. Het lijkt langzamerhand niet langer de vraag hoeveel techniek fabrikanten kunnen bedenken, maar hoe lang gebruikers – boeren en loonwerkers – de investering nog kunnen rondrekenen. En ja, ik hoor fabrikanten al zeggen dat de inruilprijs hoog is en de techniek die deze sterke trekkers verregaand automatiseert, de inzet van minder geschoold personeel mogelijk maakt. Als je moet kiezen tussen werk dat gedaan wordt of niet, is de keuze gemakkelijk. Maar toch… Uit een Duitse enquête blijkt dat tachtig procent van de Duitse boeren openstaat voor landbouwtechniek uit Azië. Ondanks twijfels over kwaliteit en service sluiten boeren niet uit dat zij een volgende keer kiezen voor een goedkopere landbouwmachine uit bijvoorbeeld China. Dat betekent niet dat de gevestigde orde morgen haar positie verliest. Je vervangt niet zomaar een hightech werkpaard door een eenvoudige trekker. Maar het geeft wel aan dat fabrikanten met hoge prijzen de grens van de merkentrouw opzoeken.
