Op het moment dat ik dit schrijf, worden landen als Frankrijk, Spanje en Griekenland geteisterd door grote natuurbranden, bereiken sommige rivieren de laagste waterstand ooit gemeten en laaien de discussies over de verdeling van zoet water op.
Het is het gevolg van de uitzonderlijke droogte die grote delen van Europa in zijn greep houdt. Ook in Nederland zijn de gevolgen inmiddels duidelijk zichtbaar. Bermen kleuren bruin, bomen verliezen hun blad en zelfs hun takken, beken en poelen vallen droog en droogtescheuren breken de bodem open.
Maar hoe uitzonderlijk is deze droogte nog? Als we wetenschappers en klimaatexperts mogen geloven, worden zomers als deze door klimaatverandering eerder regel dan uitzondering. Voor groenbeheerders betekent dit dat we de natuur steeds vaker een handje moeten helpen. Enerzijds om de veiligheid te waarborgen, bijvoorbeeld door natuurbranden te helpen voorkomen en dijken in goede conditie te houden. Anderzijds om te voorkomen dat leefgebieden van planten en dieren verdwijnen. Voor veel gemeenten en aannemers is beregenen dan ook een vast onderdeel van het beheer van de openbare ruimte geworden. Waar vroeger een afgedankte mesttank in de schuur stond, worden nu speciaal ontwikkelde waterwagens aangeschaft. En waar fabrikanten er voorheen enkele per jaar verkochten, zijn dat er inmiddels tientallen. De inzet van een waterwagen is niet langer incidenteel, maar lijkt een jaarlijks terugkerend onderdeel van het beheer te worden. Veelal worden die waterwagens ingezet om jonge aanplant een goede start te geven en plantvakken en bloembakken in bloei te houden. Maar in een droge zomer als deze, waarin de zoetwatervoorraad een kritisch punt nadert, kun je je afvragen of dat nog altijd de hoogste prioriteit heeft. Een verdroogd plantvak is dan niet per se een teken van slecht beheer. Misschien is het juist een teken dat er verstandig met het schaarse water wordt omgegaan.
Maak ons uw Google-favoriet
